*جان میدهیم ؛اما وطن هرگز*

ای خاک کهن، ای ریشه در خون و باد
از رستم تا بابک، از ستار تا باقر، ای شاد
هر نفس تو فریاد شجاعت است
هر سنگت گواه ایستادگی و آزاد
نه تیغی توان شکست تو دارد
نه زمان توان کمر خم کردن تو را
ایران ایستاده است، با خرد و با شرافت
از دیروز تا امروز، بی‌نهایت و با دوام
بادهای فتنه و طوفانِ دشمنان
تو را نلرزاند، تو را نشکست
هر نسل که بر خاکت پا گذاشت
دریافت که ذلت، زادگاه تو نیست

ایران را با تهدید نمی‌شود سنجید؛
این سرزمین را فقط کسی می‌فهمد که وزن تاریخ را حس کرده باشد.
ایران، کشور واکنش‌های عصبی نیست؛ تمدنی است که پیش از آن‌که بسیاری از مدعیان امروز نامی داشته باشند، جهان‌بینی، قانون، اسطوره و فرهنگ تولید کرده است.
این خاک، از دل اسطوره عبور کرده و به تاریخ رسیده؛ از رستم که نماد شجاعت مسئولانه است، نه خشونت بی‌مهار، تا آریوبرزن که در برابر قدرتِ برتر ایستاد تا «معنای ایستادن» را برای همیشه ثبت کند.
ایران، سرزمینی است که مظلومیت را دیده، اما هرگز «تحقیر» را نپذیرفته است.
آذربایجان در این روایت، حاشیه نیست؛ یکی از ستون‌هاست.????
دیار ستارخان و باقرخان؛ مردانی که در بزنگاه تاریخ، ایستادند تا ایران فرو نریزد. نه برای قوم، نه برای قدرت، بلکه برای شرافت ملی.
این‌ها اسطوره‌های مصرفی نیستند؛ فصل‌های زنده تاریخ ایران‌اند.
فرهنگ ایرانی، فرهنگی است که «ماندن با کرامت» را بر «زیستن با ذلت» ترجیح داده است.
ملتی که آموخته که فشار، پایان نیست؛ مرحله‌ای از صیقل خوردن است.
به همین دلیل است که هر بار در تنگنا، به‌جای فروپاشی، بازتعریف شده؛ عمیق‌تر، سخت‌تر، ماندگارتر.
آن‌که امروز با زبان تهدید با ایران سخن می‌گوید، یک خطای کلاسیک مرتکب می‌شود:
او ایران را یک دولتِ مقطعی فرض می‌کند، در حالی‌که ایران یک حافظه تاریخی فعال است.
و تاریخ نشان داده کسانی که تمدن‌ها را با لحن تحقیر خطاب می‌کنند
خودشان زودتر از همه فراموش می‌شوند.

ایران ممکن است سکوت کند.
ممکن است صبر کند.
اما یک چیز را هرگز نمی‌پذیرد:

«این‌که کرامت تاریخی‌اش محل معامله باشد».
درود بر ایران و ایرانی

ایران و ایرانی سربلندتر از *همیشه در تاریخ جاودانه خواهد ماند .

دکتر سیده زهرا طاهر موسوی
فعال اجتماعی
مدرس دانشگاه
مولف و پژوهشگر
عضو اسبق شورای شهر هشترود